Gebruik jij ook takenlijstjes voor al je plannen voor de dag, de week, de maand of zelfs het jaar? Ik wel, net ontdekt dat ik het gebruik van Post-Its heerlijk vind. Het creëert voor mij rust, overzicht én inzicht. Fijn!

Maar het gebruik van zo’n takenlijstje (of lekker Post-its plakken) heeft ook een keerzijde. Namelijk dat zo’n lijstje voor je kan gaan werken. (En dus tegen je ;)) Wanneer je klakkeloos begint aan de 1e taak op je lijstje tenminste, of de makkelijkste. Omdat dat zo lekker wegstreept. Zo kan het erin sluipen dat je je alleen met ‘onbelangrijke’ dingen bezighoudt. 

We zijn vaak geneigd om die alledaagse klusjes als eerste te doen. Vaak onderdeel van een routine dus dat is zo gebeurd, lekker snel, het streept lekker weg en voor je gevoel biedt dat pas ruimte om verder te kunnen.  Daarna zijn de leuke klusjes favoriet. Leuk om te doen, je voelt dat je lekker bezig bent.  

En dan komt dus die keerzijde om de hoek; het gevaar. Je laat een lijstje voor je werken. Want ondanks dat die taken zo lekker wegstrepen, is er nooit tijd voor de grotere dromen en doelen. De lastige. Je bent tenslotte zo druk met al die andere taken. En zo is er weer een week, maand of jaar voorbij. Je laat je in de waan van de dag leiden door je lijstjes. Je hebt dan wel het gevoel lekker bezig te zijn, maar niet met hetgeen waar het misschien grotendeels om draait. 


Zaken waar je écht mee aan de slag wilt, waar je uiteindelijk blij van wordt omdat het een doel is wat je nastreeft, een droom (groot of klein). Vaak hebben we het dan over de lange termijndoelen, of de moeilijke klussen waarbij we onze comfortzone moeten oprekken.  

Zo hebben we allemaal wel dromen en doelen: Grote doelen zoals het omgooien van je carrière, de boel de boel laten, die opleiding beginnen, verhuizen. Of kleinere: eindelijk meer tijd voor een hobby, die cursus starten, gaan sporten.  

Voor mij momenteel zo treffend is het weer opbouwen van conditie, daarmee plezier terugvinden in het sporten. Komt erop neer dat die drempel inmiddels hoger is dan ik misschien wel ooit heb ervaren. Ik was altijd bezig met sport en nu dus even niet… Niets mis mee, maar ik mis het wel enorm. “Gewoon beginnen Marijke, niet zo moeilijk doen. “ Ik weet het. 

En dat deed ik dus, gewoon beginnen. Allereerst de wielrenfiets. Op vakantie in Limburg, ideale omgeving. (of niet als je weer begint)

Tegenliggers gingen bult op sneller dan ik bult af, (tenminste zo voelde dat voor mij) en ik kon er niet eens van genieten, dat bult af, omdat ik wist dat ik dan ergens ook weer bult op moest. Genieten van de omgeving deed ik des te meer. Dat werd een kort rondje. MAAR, de kop was eraf. En zo ook met hardlopen. Het begin is er, maar eerlijk is eerlijk; leuk is anders. Zo is vaak het begin moeilijk, maar ook wel lekker. En je wordt er steeds beter in, of komt steeds dichterbij. En dat maakt ‘de reis’ dan ook weer leuk. En dat wil je natuurlijk. Dat de weg naar het bereiken van dat doel ook leuk is. 

Wat is nu het punt wat ik wil maken? 

Nou dit:

Deze kwam ik tegen op de website van mindfulrun.nl


De grootst mogelijke doelen en dromen lijken niet in een takenlijstje te passen, maar wanneer je ze opsplitst wel. Ze beginnen allemaal met een 1e stap. Een heel groot iets in veel kleine stukjes maakt al dat je veel meer taken kunt afvinken. En omdat we zo van strepen houden is dat natuurlijk veel fijner én leuker, én overzichtelijker. 

Zonder het einddoel te vergeten kun je kleine tussenstappen vieren. Je kan het onderdeel maken van je wekelijkse of maandelijkse takenlijst. En zo wordt het haalbaar en leuk.