door Wendy van der Meer

 

  • Net zo lang twijfelen of je die leuke man (of vrouw) aan de bar aan zal spreken, tot het te laat is en hij of zij al vertrokken is.
  • Wel die sollicitatiebrief schrijven omdat je de baan zo geweldig lijkt, maar niet dat extra stapje doen en hem persoonlijk afleveren, of er even achteraan bellen.
  • Uren bezig zijn met je plan voor een eigen bedrijf, van brainstormen tot formeel bedrijfsplan, maar als het er op aan komt, te bang zijn om er echt voor te gaan.

We kennen het bijna allemaal wel; de angst om afgewezen te worden of te falen. Liever afzien van je wens, je plan, je droom, dan het gevaar lopen dat je de mist in gaat. Soms gebeurt het niet eens bewust, maar verzin je zo veel beren op de weg, dat je denkt dat je er verstandig aan doet om er maar vanaf te zien.

Nadenken, in stilte lonken, dromen, “mindmaps” maken of alvast een website maken; het is allemaal nog redelijk veilig. De investering is beperkt – behalve misschien in tijd en energie – net zoals je kwetsbaarheid. Pas wanneer je jezelf en je wens of plan echt zichtbaar voor anderen maakt en er vierkant achter gaat staan, word je echt kwetsbaar.

Zelf ben ik een liefhebber van fotograferen. Ik ben zeker geen expert, maar ik vind het zo leuk, dat het belangrijk voor me is. Ik wilde daar graag iets mee doen. Vervolgens hoorde ik mezelf zeggen dat ik veel te oud ben om er nog iets meer dan een hobby van te maken. Dat ik heus niet getalenteerd genoeg ben om er iets mee te bereiken. Dat ik daar een nog veel betere camera voor nodig zou hebben en die investering kan ik niet doen. Enzovoort, enzovoort. Totdat ik mezelf een vriendelijke schop onder mijn achterste gaf, me aanmeldde bij een foto-verkoop-site, geaccepteerd werd en een aantal keer een foto verkocht. Alleen de acceptatie door die verkoop site was al meer dan ik verwacht had.

Wat is dat toch? Waarom halen we onszelf liever onderuit, of zien we liever af van onze plannen, dan dat we het gewoon proberen? Is het zo erg als die leuke man of vrouw afwijzend reageert? Is het levensbedreigend als ons persoonlijke bezoekje om een sollicitatiebrief af te leveren bij dit ene bedrijf geen enthousiaste reactie oplevert? Vergaat de wereld, als we serieus proberen ons idee voor een bedrijf uit te voeren en het loopt mis?

Nelson Mandela beschreef in zijn beroemde inauguratie-speech uit 1994 dat het heel iets anders is. We zijn eerder bang te stralen, bang om onszelf in onze volle glorie te laten zien:

‘Our deepest fear is not that we are inadequate

Our deepest fear is that we are powerful beyond measure’

Ik weet niet precies waar het in zit, maar ik weet wel dat onze angsten vaak niet reëel zijn. Ja, we kunnen afgewezen worden of falen, maar is die kans heel groot? En is dat werkelijk zo erg als we vooraf denken? Ik denk dat er niets is om spijt van te hebben, wanneer je telkens weer, in iedere situatie, de best mogelijke keuze maakt – die keuze waar je volledig achter staat met gevoel én verstand. Ook als het anders loopt dan je gehoopt had. Hiermee wil ik niet zeggen dat je zo maar in het diepe moet springen en onvoorbereid je leven om moet gooien. Maar als het werkelijk alleen je angst is, die je tegen houdt, probeer die dan aan de kant te zetten en ga stralen.

Denk ook eens na over het alternatief. Er zijn meerdere onderzoeken bekend naar waar mensen aan het einde van hun leven voorál spijt van hebben. Dat is meestal van de dingen die ze niet gedaan hebben. (Niet van de dingen die ze probeerden en die zijn misgelopen). Ik wil zelf vooral oefenen met het geloven in mezelf. Ik wil oefenen in het nemen van die oprechte beslissingen, waar ik met gevoel en verstand achter sta en die me niet ingegeven worden door de angst afgewezen te worden of te falen. En er dan achter blijven staan, ook als het anders loopt. Ik ben het met Nelson Mandela eens dat naarmate meer mensen zichzelf toestaan te stralen, we daarmee anderen toestemming geven hetzelfde te doen. Doe je met me mee?

 

 

 

Bewaren

Bewaren

Pin It on Pinterest