Van vrouwen wordt gezegd dat zij geen richtingsgevoel hebben. Ik moet toegeven dat ik volledig in dat plaatje pas…

Nu ken ik dit van mezelf en ik merk dat ik hier aardig in berust ben. Ik ben nooit bang dat ik de weg niet terugvind. Ik lach weer eens om mezelf of zucht hoogstens een keertje. Ik keer om of ga op zoek naar aanknopingspunten. Met dank aan toch een herkenningspunt, Google Maps of de TomTom kom ik er ook.

De enige keer dat ik echt in een soort paniek verkeerde was jaren geleden voor een sollicitatiegesprek. Die paniek zorgde er weer voor dat ik maar rondjes bleef rijden en niet even out of the box dacht aan iets anders. Ik kwam ook daadwerkelijk te laat, niet handig. (Zorg vooral dat je de weg kent, maar ook op de hoogte bent van wegversperringen!)

Toch zie ik dat (gebrek aan) richtingsgevoel ook als een mooie metafoor.

Zo kan dat ook gelden voor het pad wat jij voor jezelf hebt uitgestippeld, maar wat toch niet lekker aanvoelt. Die baan wat je zo goed bevalt, maar waar toch je contract niet kan worden verlengd of waar je weg moet. Die vacature waarvan je vind dat jij op die plek zou moeten zitten, maar een werkgever heeft dat niet door. Wanneer je merkt dat je niet op je plek zit en het tijd wordt voor iets anders.

Er zijn zoveel verschillende omstandigheden die maken dat je van je geplande pad af kan raken.

Maar zoals John Lennon het zo mooi zegt:

Life is what happens to you, while you’re busy making other plans.’

 

Wanneer een vertrouwde weg is afgezet en je je pad elders moet zien te vinden, vind je ook een nieuwe weg. Ik zou zeggen: geniet ook dan van het uitzicht en leer ervan.

 

 

 

Pin It on Pinterest