Als ouder komt je dit vast herkenbaar voor en anders kun je je er vast iets bij voorstellen: de momenten met een kleine die nog niet kan praten terwijl er is duidelijk wat aan de hand. Soms heel frustrerend. Omdat je wilt helpen, er is iets, maar je niet kan achterhalen wat dat is. Ze kunnen tenslotte niet praten.

Momenteel zitten we nog met onze jongste in deze fase. Heel gezellig hoor dat gebrabbel, maar op sommige momenten denk ik ook: kón je maar praten. 

Ik bedacht me dat het grappige tegenstrijdige is dat wanneer je dan wél weer kunt praten, dat absoluut geen garantie is dat je dan een antwoord krijgt als er iets aan de hand is. Of laat staan een antwoord waar je iets mee kunt om de ander te helpen. Daadwerkelijk zeggen wat er aan de hand is, is lang niet zo vanzelfsprekend.

En dat geldt voor ons volwassenen net zo goed. Wij kunnen ook praten. Maar doen we dat ook echt? Zeggen we ook werkelijk wat er aan de hand is? Geef jij degene die belangrijk voor je zijn bijvoorbeeld eerlijk antwoord op de vraag: hoe gaat het met je? 

Praten lukt de meesten van ons nog wel, maar eerlijk antwoord geven, écht antwoord geven op een vraag die over jou gaat, blijkt nog niet eenvoudig.