Ik weet het nog zo goed. Als kind heb ik veel kampeervakanties doorgebracht in voornamelijk Frankrijk. Natuurlijk stokbrood en de croissantjes niet te vergeten. Maar ook drinken als Oasis en Orangina. En dan die kleine yoghurtjes. Echt van die producten die we alleen op vakantie aten of dronken een daar dan ook bij hoorden. En gingen de restjes mee naar huis. Maar eenmaal thuis smaakt het voor geen meter meer. 

Apart he? Is dat dan iets wat bij de beleving hoort? Zo zeg ik ook altijd dat de lekkerste vis die ik ook heb gegeten een vers gevangen vis was op reis in Australië op Fraser Island. Verser dan dat kon natuurlijk niet, maar is dat de lekkerste of is het beleving? 

Nou:

Smaak wordt altijd beïnvloed door context: aldus Charles Spence. Smaak komt tot ons via al onze zintuigen. (Best wel interessant artikel trouwens: )

Je zou kunnen zeggen dat ons brein een kunstje met ons uithaalt. Hoe iets eruitziet, hoe het ruikt, hoe het proeft, hoe het voelt, hoe het klinkt, dat zijn vijf verschillende gewaarwordingen. In plaats van al die ervaringen apart te behandelen, bundelt ons brein die tot een geheel, koppelt het aan de tong en noemt dat smaak. Dat is een illusie, maar wel een efficiënte illusie.’ Aldus Gastrofysicus Charles Spence.

Als we dit nou eens doortrekken naar ervaringen waar we vaak de term ‘nare bijsmaak’ voor gebruiken.  

Ervaringen op het werk

Bijvoorbeeld een uit de hand gelopen gesprek met een collega of leidinggevende. Een presentatie die jij gaf en niet zo uitpakte als je had gehoopt.  Een vervelende ervaring in één of meerdere sollicitatieprocedures, etc… Wat er op dat moment is gebeurd, bundelt je brein ook tot een geheel in je herinnering. Wat mee kan spelen zijn de omgeving, de context, een momentopname, hoe jij die dag in je vel zit, wat er verder gebeurde. 

Die levensmiddelen die thuis niet meer smaakten waren zo weer op en de volgende vakantie was het weer heerlijk. Maar als het om je werk gaat of iets waar je regelmatig tegenaan loopt waar je een mindere ervaring mee hebt, kan het wel vervelend worden.

Is dat inmiddels iets wat je dan ook weerhoudt om ergens actie in te ondernemen? 

Loop je tegen een situatie aan waarin je wordt herinnerd aan deze ervaring; vraag jezelf dan af bij iets waar je tegenop ziet of dat reëel is, is dat op een ervaring van eerder? Berust dat op feiten? Zou je nu weer zo reageren zoals toen? Wat kun je er juist van leren?