We weten het inmiddels allemaal; de komende jaren verdwijnen steeds meer banen. Dit heeft gevolgen voor werkgelegenheid en levert vragen op hoe wij onze arbeidsmarkt en daaraan gerelateerde onderwerpen kunnen laten meebewegen. Want hoewel er banen verdwijnen, komen daar ook altijd weer andere banen voor in de plaats. 

Vanuit mijn werk sprak ik veel mensen die hun baan verliezen. Sommige verhalen blijven mij bij. Bijvoorbeeld van de mensen die voor hun werk met zoveel passie het leven van anderen een stukje leuker en aangenamer maken. Zij verloren op dat moment hun baan, met alle persoonlijke gevolgen van dien en konden zich in sommige gevallen dan nog alleen maar druk maken om het welzijn van die ander.

Af en toe betrap ik mijzelf er op dat ik in het dagelijks leven ook stil sta bij de veranderingen die de bezuinigingen, automatisering en robotisering teweeg brengen. Dit gebeurt wanneer ik op een donkere en koude avond bij het benzinepompstation aan het afrekenen ben bij zo’n ongezellige betaalpaal. Wanneer ik een organisatie binnenloop waar ik word ontvangen door een informatiebord met aanwijzingen waar ik moet zijn. Ik ben me ervan bewust wanneer ik bij steeds meer supermarkten en winkels de mogelijkheid zie de caissière over te slaan en zelf je boodschappen af te rekenen. Of bij een klantenbalie, wat geen klantenbalie meer is maar een scherm met alle informatie online. 

En vast ook herkenbaar; die frustratie wanneer je op geen enkele wijze je vraag kwijt kunt bij een serviceafdeling van een grote maatschappij, zoals een landelijk dagblad. Want uiteraard past je vraag weer net niet binnen de opties van het keuzemenu, waar geen medewerker meer aan te pas komt.  Of deze week nog; bij het bellen van die verzekeraar waar de telefoon niet eens wordt opgenomen. 

Op dat soort momenten denk ik: waar blijven die mensen die je verwelkomen met een vriendelijk ‘goedemorgen’ of ‘goedenavond’, de mensen die je een glimlach toewerpen waardoor je vanuit je eigen gedachtewereld weer even in het moment zelf wordt getrokken. De mensen die je snel verder op weg kunnen helpen in situaties waarin dat zo handig is. De mensen die je met kleine gebaren een goed gevoel kunnen geven, al realiseren we ons dat op het moment zelf misschien niet eens altijd, omdat we in gedachten zijn of in onze telefoon zitten. 

Vergis je niet, ik ben me ervan bewust dat er ook veel positieve kanten zitten aan deze ontwikkelingen, dat nieuwe mogelijkheden meestal het leven ook een stuk makkelijker maken. Veel juich ik ook juist toe.

Zelf doe ik er ook net zo hard aan mee: in mijn werk, maar ook privé, wanneer ik weer op mijn gemak wat aankopen via internet doe, waar ik het moet doen met een standaard vermelding: ‘Bedankt voor uw aankoop en tot ziens’, in plaats van een glimlach. 

Maar is die glimlach of dat vriendelijke gebaar van een ander eigenlijk niet iets wat wij allemaal zo nodig hebben? Gaan we ons dat pas realiseren op het moment dat al deze mensen er straks niet meer zijn? Zal er ooit een ‘revival van de glimlach’ komen, waarin we weer hunkeren naar een stukje zichtbaarheid en persoonlijke benadering?

Ik ben benieuwd.