Iedere maand automatisch een bedrag op je rekening. Zonder tegenprestatie. Zomaar. Nét genoeg om van rond te komen. In deze serie deel ik graag mijn gedachtespinsels in wat de gevolgen zijn van een basisinkomen met betrekking tot (duurzame) inzetbaarheid en mobiliteit van mensen binnen de arbeidsmarkt.

 

Coaching en outplacement

Velen zijn weleens in aanraking gekomen met coaching of outplacement. Dergelijke trajecten kunnen worden ingezet om je te ondersteunen wanneer je (noodgedwongen) op zoek gaat naar een nieuwe baan of zelf vastloopt en initiatief neemt voor verandering. Deze ondersteuning blijkt vaak hard nodig in de steeds veranderende arbeidsmarkt waarin men volop voor keuzes en uitdagingen komt te staan.

Kunnen we met een basisinkomen stellen dat outplacement en coaching in trajecten naar ander werk niet meer nodig is? Dat lijkt mij zeker niet het geval. Concurrentie op de arbeidsmarkt zie ik namelijk niet verdwijnen, dus wil je er nog steeds uitspringen om die baan te bemachtigen.  Daarnaast verandert dat ook niet de interne zoektocht van jou in wat je daadwerkelijk wilt en wat bij je past.

Maar… er zal wel een andere tendens ontstaan. Rutger Bregman zegt hierover:

‘Nederland is zo ingericht op de gedachte dat je moet werken voor je geld, dat alles daar ook op lijkt te zijn afgestemd.
Verplicht solliciteren, verplicht stagelopen, verplicht vrijwilligerswerk. Dat kan anders’.

Ik geloof ook dat de context rondom deze verplichtingen er anders uit kan zien. Er hoeft minder te worden uitgetrokken voor mensen die om uiteenlopende redenen besluiten niet meer actief deel te willen nemen aan de arbeidsmarkt. Stel dat je het eigenlijk ‘wel goed’ vindt na jarenlange inzet en hard werken en je zou willen richten op vrijwilligerswerk om op deze wijze actief een bijdrage te leveren aan de maatschappij. Naast dat je nu wakker kan liggen hoe toch je laatste stukje pensioen aan te kunnen vullen, word je op dit moment ondergedompeld in alle verplichtingen en regels. Wat zal het effort zijn wanneer je, voorzien van een basisinkomen, met een gerust hart vervroegd een nieuwe levensfase kunnen starten en niet meer verplicht wordt om op te draven op trainingen van het UWV of duurbetaalde outplacementtrajecten. (Nog even los van de besparing op zorgkosten in het kader van stress).

 

beach-1866992_1920

Meer ruimte voor focus

Outplacement en coachingstrajecten kunnen meer gericht zijn op intern gedreven kandidaten. Hier kan meer tijd voor worden uitgetrokken indien dit nodig is. Met name bij outplacement wordt er nu veel gewerkt onder tijdsdruk. In relatief korte tijd dien je de stappen behorend bij verwerking, oriëntatie en solliciteren te doorlopen om terugval in inkomen te voorkomen. Je hebt tenslotte vaak maar kort de tijd om iets nieuws te vinden voordat de ontslagpapieren op de deurmat vallen. Dat geeft vaak stress, druk en daarom lang niet altijd de gewenste resultaten. Dat kan anders.

Doordat er met een gegarandeerd minimuminkomen een druk van de schouders gehaald wordt om in ieder geval voor brood op de plank te zorgen, kan men juist meer tijd nemen voor een traject en zich daarmee ook echt richten op zichzelf en onderzoeken wat mogelijkheden zijn. Er is meer lucht en meer ruimte voor focus op het werk wat daadwerkelijk bij je past. Indien het nodig is dit uit te zoeken, is daar nu eenmaal tijd voor nodig. Zo kunnen trajecten inhoudelijk ook beter worden ingericht zodat dit meer aansluit op de behoefte van het individu. Dat zie ik als een groot voordeel.

 

Hoe zit dat voor jou? Ben jij aan het solliciteren omdat je moet, en niet meer omdat je wilt? Zou jij je in dat geval inzetten en hard maken voor andere initiatieven zoals vrijwilligerswerk? Wat zou dit voor jou betekenen voor jouw geluk, inzetbaarheid en gezondheid?

En bij gedwongen ontslag; ontstaat er voor jou meer lucht en ruimte wanneer de financiële noodzaak minder aanwezig is?

 

Lees ook:

Wat als geld het probleem niet zou zijn.
Werk jij voor meer dan alleen geld?
Durf jij andere keuzes te maken?

Bewaren