Iedere maand automatisch een bedrag op je rekening. Zonder tegenprestatie. Zomaar. Nét genoeg om van rond te komen. In het derde deel van deze serie deel ik graag mijn gedachtespinsels in wat de gevolgen zijn van een basisinkomen met betrekking tot (duurzame) inzetbaarheid en mobiliteit van mensen binnen de arbeidsmarkt.

Duurzame inzetbaarheid

Duurzaam inzetbaar zijn. Het is een hot item en niet voor niets. Steeds meer aandacht gaat uit naar een leven lang leren, ontwikkelen en werken. Hoe wordt er als organisatie voor gezorgd dat jij op de juiste plek zit en dat dit zowel fysiek als mentaal vol te houden is? Hoe zorg je zelf voor een goede balans?

Gewoon blijven doen wat je altijd al doet lijkt voor velen vaak de beste optie, aangezien zij het geen aantrekkelijk vooruitzicht vinden om er in salaris of in functie op achteruit te gaan. Uit angst voor de gevolgen…

Zal een basisinkomen ervoor zorgen dat je als medewerker eerder bereid bent om zelf ook toe te geven dat je niet op de goede plek zit? Dat een beetje minder, of misschien iets anders, eigenlijk beter voor je is? Is er minder angst voor verlies of verandering van je functie en inkomen?

Hoe zit dat voor jou? Laat jij je in je keuzes leiden door (het vasthouden aan) zekerheid?

 

work-management-907669_1280

Minder uren

Er is nog een ontwikkeling gaande; de kortere werkweek. Zweden experimenteert op dit moment met en 6-urige werkweek. In het boek “Gratis geld’ beschrijft Rutger Bregman dat Henry Ford al had bedacht om minder te werken. In 1926 voerde hij de 5-daagse werkweek in. (In die tijd was nóg meer werken de norm) Hij ervoer het positieve effect wat vrije tijd en meer balans voor zijn medewerkers deed. Ook zag hij de productiviteit onder werktijd omhooggaan. (Daarbij was hij zo slim om te bedenken dat mensen meer tijd, gelegenheid en behoefte hadden om zijn auto’s te kopen.) Er werd vroeger voorspeld dat werkweken flink in uren zouden afnemen en er meer plaats zou komen voor vrije tijd. We zouden immers steeds rijker worden. Niets is minder waar. We zijn er eigenlijk alleen maar drukker op geworden. Zowel in werk als in privé is er een enorme toename van ‘druk’ om te presteren en bezig te blijven.

Met een basisinkomen kunnen in ieder geval de zorgen wegvallen over de gevolgen van minder werken. Er is meer tijd voor ontspanning, de mensen om je heen, hobby’s. Kortom; een betere balans. Het maakt mij direct nieuwsgierig naar de gevolgen van ziekten als burn-out, bore-out en uitval door stress. Kan worden aangetoond dat dit daalt? Wat scheelt dat in de kosten voor werkgever en de zorg? En zouden daarnaast meer mensen hetzelfde werk kunnen verdelen? Kortom, biedt dit meer werkgelegenheid?

Ik zie wel een aantal voordelen…  Jij?

Bewaren