Over accepteren, ontspannen en creatief worden tijdens het zoeken naar werk.

 

In gevecht zijn met jezelf als het vinden van die ene baan niet lukt. Je wilt zo graag meedoen, een bijdrage leveren en jezelf ontwikkelen. In dit aansprekende drieluik neemt Wendy je mee in haar eigen ervaringen. Want wat doet het met je wanneer het wil maar niet lukken?

Deel 1: Verdriet

In mei 2010 werd ik boventallig na een erg ingewikkelde periode binnen de organisatie waar ik uitvoerend beleidsmedewerker was. Er moest een coördinator “boven” ons team komen en die kwam er; iedereen blij. Alleen nam deze coördinator al mijn werkzaamheden over en zonder dat er iets nieuws voor in de plaats kwam. Dat gaf ruis en uiteindelijk mijn ontslag met goedkeuring van beide partijen.

Ik kreeg een geldbedrag mee en een loopbaantraject, dus ik was vol goede moed en benieuwd naar wat er nu op mijn pad zou komen. Dat bleek erg tegen te vallen. Wij woonden in Drenthe en daar is beperkte bedrijvigheid en dus ook beperkt werk. Ik wilde wel reizen naar werk, maar dankzij de barre economische tijden waren er overal meer dan voldoende werkzoekenden.

Ik heb me werkelijk helemaal mottig gesolliciteerd. Netwerkgesprekken geregeld. Netwerkbijeenkomsten bezocht. Banenmarkten bezocht. Advies ingewonnen. En overal “ja” op gezegd. Zo kwam het dat ik bijvoorbeeld een jaar marktverkenningsonderzoeken heb geschreven “met de intentie er aansluitend een vaste baan van te maken”. Ik heb zwart gewerkt, ik heb via Payrolling gewerkt, via een uitzendbureau, ik heb als vrijwilliger gewerkt en ik heb 0-urencontracten gehad. Allemaal in de hoop dat het ergens een keer op een prettige baan uit zou lopen. Niet dus. Voor velen geen onbekend verhaal, denk ik.

Na een verhuizing naar de omgeving Arnhem-Nijmegen had ik al snel werk, maar ook daar bleek uiteindelijk geen toekomst in te zitten. De baan was ook niet wat mij voorgespiegeld was in de sollicitatiegesprekken. Erg nare ervaring. Sindsdien ben ik alweer een jaar aan het solliciteren, met 2 onderbrekingen; ik heb nog een onderzoek geschreven en ik heb appels en peren geplukt in een blubberige boomgaard.

Op een gegeven moment is het dan toch zelfs mij beginnen te dagen: ik doe iets fout. Het bekende solliciteren op vacatures is misschien nog wel effectief als je een soepel lopend CV hebt en ietsje jeugdiger bent dan ik. Voor iemand van rond de 40 jaar, met een erg divers CV met hier en daar een gat, Werkt Het Niet. Oef. Ik ben de afgelopen jaren volledig verkrampt geraakt in het werk zoeken op de traditionele manier (vacature – brief – afwijzing). Ik was alléén nog maar bezig met werk en het feit dat ik dat niet heb. Altijd. En nu realiseer ik me dat dit zo geen gewenst resultaat gaat brengen.

Mijn studie Romaanse Talen en Culturen, jáááren geleden, bleek uiteindelijk niet bij mij te passen. Nadat ik goed Spaans had leren spreken en een half jaar in Granada had mogen wonen, moest ik uiteindelijk stoppen met een bore out (inderdaad, zoiets als een burn out, maar dan met verveling als belangrijke factor). Het koste moeite om daar weer uit te komen, maar vooral een wandeling naar Santiago de Compostella heeft mij erg geholpen. Vervolgens was ik, net als aan het begin van mijn studie, vol Grote Plannen en Ideeën over alle geweldige dingen die ik met mijn leven zou gaan doen.

Nu ben ik huisvrouw en dat doet zeer. Want ik kan en wil zo veel meer. Maar ik wil ook even geen werkzoekende, werkeloze of “in between jobs” meer zijn. Dat zet ik even op pauze. Huisvrouw, dus. Eens kijken of het me lukt om te ontspannen en te accepteren en van dááruit creatiever met het fenomeen werk en werk zoeken om te gaan. Tot nu toe ben ik vooral nog teleurgesteld – vooral in mezelf. En vreemd genoeg ben ik erg gefrustreerd over onze badkamervloer (N.B.!), met blijkbaar heel bijzondere tegels, die ik maar niet echt goed schoon krijg. Blijk ik nu ook al geen geslaagde huisvrouw te zijn?

Lees hier deel 2