Over accepteren, ontspannen en creatief worden tijdens het zoeken naar werk.

 

In gevecht zijn met jezelf als het vinden van die ene baan niet lukt. Je wilt zo graag meedoen, een bijdrage leveren en jezelf ontwikkelen. In dit aansprekende drieluik neemt Wendy je mee in haar eigen ervaringen. Want wat doet het met je wanneer het wil maar niet lukken? Lees hier deel 1

Deel 2: Als je ontdekt dat je gewoon graag veel druk op jezelf zet

Na 6 jaar solliciteren, met hier en daar een tijdelijke onderbreking waarin ik werkte, heb ik me onlangs gerealiseerd dat het niet ging lukken. Ik wil werk en ik wil daar van alles voor doen, maar het reageren op vacatures met brief en CV gaat niet het gewenste resultaat opleveren. Mensen moeten mij leren kennen en mij dan iets gunnen, want mijn CV is niet van een grote schoonheid. Ik moet dus creatief worden. Maar voordat ik creatief kan worden, moet ik eerst mijn huidige situatie (huisvrouw!) accepteren en ontspannen. Ik móet accepteren en ontspannen. Echt. Liever nog gisteren dan vandaag, want dán kan ik verder en dán kan ik me richten op nieuwe, creatievere plannen.

U snapt het waarschijnlijk sneller dan ik: acceptatie en ontspanning blijken geen zaken te zijn die je bereikt door ze heel erg van jezelf te moeten. Nieuw leermoment.

Ik ben bekend met de valkuilen van de werkzoekende, en die zijn ongeveer hetzelfde als die van een huisvrouw met een erg klein huishouden (man, bescheiden huis en ik); van dag- naar nachtritme verschuiven, structuur kwijtraken, de tv (of spelletjes of iets dergelijks) en algehele lamlendigheid. Ik probeer goed voor mijzelf te zorgen en ik bewaak dus streng mijn dagritme, ik probeer iets van structuur te creëren, ik beweeg en ik kijk geen tv voor half 8 ‘s avonds. Ook dat blijk ik heel goed dwangmatig te kunnen. Ik sta om 7 uur ’s morgens op, dus doe ik dat ook na een extreem slechte nacht. Terwijl ik geen plannen of verplichtingen heb, overdag.

Van ontspanning is voorlopig dus nog steeds geen sprake.

Sporten en bewegen zorgen wél voor ontspanning. Zo lang mijn lijf actief is en ik daar mijn focus op heb, gaat het goed! Dus is voor mij de volgende stap dat ik al snel zó veel moet bewegen en sporten van mezelf, dat daar de lol ook in hoog tempo vanaf gaat en het ontspannende effect verdwijnt.

Het klinkt toch echt heel eenvoudig, dat accepteren en ontspannen.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat het uiteindelijk allemaal te maken heeft met mijn zelfbeeld. Dat zelfbeeld heeft een enorme deuk op gelopen en ik zoek naar dingen waardoor ik me weer een beetje trots kan voelen op mezelf. Gewoon bestaan is echt niet genoeg; ik moet het goed doen. Eigenlijk moet ik financieel onafhankelijk zijn, een inhoudsvolle dagbesteding hebben, een stijgende lijn zien in mijn professionele ontwikkeling en daarnáást nog veel bewegen en een rijk sociaal leven hebben. Dán mag ik me misschien wel ontspannen. Of ook dan niet? De lat kan altijd hoger?
In ieder geval voldoe ik nu dus aan hoogstens één van mijn eisen. Dáár zit de sleutel. Vanwaar die eisen? Het is een feit dat de maatschappij moeite heeft met werkzoekenden. Je wereld is maakbaar, ik maak er een potje van, dus is er iets mis met mij en tel ik eigenlijk niet mee. Ik generaliseer nu, maar dit is wel de houding die ik regelmatig tegen kom. Maar, dat die maatschappij eventueel zo naar mij kijkt, is dat oorzaak van mijn niet-kunnen-ontspannen?

Ik heb mijn best gedaan en het is (tot nu toe) niet gelukt. Maakt mij dat een minder mens? In mijn eigen ogen duidelijk wel en dát is waar ik mee aan de slag moet. Acceptatie komt dus echt vóór ontspanning. Ik ben een mooi mens en ik mag er zijn, ook al heb ik geen van de dingen bereikt die ik dacht te gaan bereiken. Rete-eng, om dat zo op te schrijven. En ik blijf het net zo lang opschrijven tot het een beetje meer waar wordt. En misschien kan ik dan nog eens een poging wagen met dat ontspannen.

Lees hier deel 3.